wat je vindt mag je delen

Maand: december 2015

Met een dankbaar gevoel de kerstvakantie tegemoet!

Met een dankbaar gevoel de kerstvakantie tegemoet!

Tijdens het kerstconcert op onze school dacht ik opeens terug aan het eerste jaar dat ik mentor werd, zes jaar geleden.  Ik kan me nog precies herinneren hoe ze er uit zagen in hun eerste jaar. Jongentjes met beugels en meisjes nog zonder mascara. Ze waren […]

Zorgen

Zorgen

Vandaag een korte blog want ik heb zorgverlof. Dat klinkt alsof ik vrij ben en nauwelijks iets te doen heb, maar de praktijk is anders. Mijn zoon van tien is net geopereerd en ik ben twee dagen met hem in het ziekenhuis. Computerspelletjes spelen, televisiekijken, […]

Een nieuw begin: help

Een nieuw begin: help

De eerste weken op mijn nieuwe school zijn omgevlogen. Voelde ik me in het begin vreemd op de nieuwe school, inmiddels begin ik m’n plekje te krijgen. Leerlingen begroeten me in de gangen, ik hoef me niet meer aan elke collega (en het zijn er zo’n stuk of 80) voor te stellen.

De eerste lesdag
Daar sta ik dan, voor een nieuwe klas. Ik ben nog steeds dezelfde docent die hetzelfde werk doet, alleen wel op een totaal andere plek. Een gebouw met vreemde geluiden en geuren waar ik de weg niet weet. De sleutel die niet lijkt te passen op het slot van het lokaal, maar tóch wel als je het trucje ervan kent. De gezichten die me vragend, soms uitdagend, aankijken, maar waarbij ik nog geen enkele naam kan bedenken. De collega’s die me begroeten en zich voorstellen met hun voornaam, terwijl ik toch eigenlijk hun achternaam en vak moet weten (want hoe moet ik anders weten over wie leerlingen het hebben?). De lestijden die nog niet in m’n hoofd zitten en waarbij ik steeds moet rekenen of in m’n agenda moet kijken om te bedenken of het al bijna tijd is. De toetsen die ik moet uitdelen en bespreken, terwijl ik die niet gemaakt of nagekeken heb. Kortom: m’n hersens dreigen op hol te slaan.

Help?!
stress-391657_1280 Dat leerlingen je iets vragen over toetsen die op de planning staan, terwijl jij dat nog niet allemaal op een rijtje hebt. Dat je steeds weer de namen bij langs moet lopen en het erg lang duurt voor je door hebt wie er absent is. Dat je de meest simpele, praktische vragen, niet kan beantwoorden omdat je simpelweg niet weet hoe dat op deze nieuwe school gaat. Dat je dus ook vanalles moet navragen en op moet zoeken, want je wilt het natuurlijk wel goed doen. Júist in het begin wil je het goed doen, wil je laten zien wat je kan. Maar juist in het begin is dat nog niet haalbaar, en dat voelt niet goed.

Verwachtingen bijstellen
Na één week lesgeven voelde het alsof m’n hoofd overliep. M’n dromen vulden zich met namen en gezichten van leerlingen en collega’s, met lestijden, met alle dingen die ik nog moest uitzoeken, met de nieuwe lesmethodes. Ik was gewend, na jarenlang gewerkt te hebben op dezelfde school, het meeste wel te weten. En nu wist ik vrijwel niets, het voelde als terug bij af. En toen ik dat inzag en besefte, besefte ik ook dat ik om die reden nog niet de docent kan zijn zoals ik gewend was te zijn. De docent die wist hoe alles in z’n werk ging op de school, die wist welke collega er gevraagd moest worden bij welke problemen. moest m’n verwachtingen bijstellen. En dat heb ik gedaan. En dat bevalt goed. Net zoals het lesgeven op mijn nieuwe school. De kop is eraf!

Getsie! Het doel op het bord! (en manieren om het wel leuk te houden)

Getsie! Het doel op het bord! (en manieren om het wel leuk te houden)

Zet jij ook altijd trouw het lesdoel op het bord? En geef je dan ook een heldere toelichting hoe je de les gaat aanpakken en wat de volgorde is van de activiteiten?  En zitten de leerlingen dan ook ongeïnteresseerd naar buiten te kijken en te […]