LIO

https://www.flickr.com/photos/cogdog/15903347764

Aan het begin van het schooljaar zat ik met een aantal collega’s om tafel. Nog even de stilte voor de storm. “ Weet je nog hoe het was toen we 7 jaar geleden begonnen?”, vroeg mijn collega. Natuurlijk weten ik dat nog. Je eerste jaar voor de klas vergeet je niet zomaar en de leerlingen van dat jaar ook niet. Ik weet nog dat ik er zin in had, zelfvertrouwen had en absoluut niet wist waar ik aan begon. De eerste dag zit je vol met vragen en lijken alle collega’s het superdruk te hebben met hun eigen ‘opstarten’.

“Wat zouden jullie als tip geven aan de leraren in opleiding die dit jaar starten?” vroeg ik mijn collega’s. Hieronder een mooi lijstje.

1. Streef er naar om één ding per les heel goed te doen. Stel kleine doelen. De rest is mooi meegenomen.
2. Probeer eerst “de leraar” te zijn, een band met de groep komt later wel. Veel starters willen aan het begin te populair en aardig zijn en dat draai je tijdens het jaar moeilijk terug. Een beetje afstand bewaren is geen probleem. Bedenk van te voren hoeveel je over jezelf wilt vertellen en wordt geen vrienden met de leerlingen op Facebook.
3. Maak je lesplanning tijdens de les visueel, niet omdat de leerlingen daar zo’n behoefte aan hebben, maar omdat je door de zenuwen zelf anders de helft van je les vergeet.
4. Zoek een ervaren collega die je om hulp kan vragen als het nodig is. Voor kleine praktische zaken, maar ook als je er met het lesgeven echt even niet uitkomt. Durf hulp te vragen, daarom ben je tenslotte in opleiding. En als het toch even mis gaat, bedenk dan dat het niet altijd aan jou ligt.
5. Beloof niets aan leerlingen en ouders. Anders bestaat de kans dat je het ook werkelijk moet doen.
6. Ga op tijd naar bed en pas je ‘studentenleven’ aan zodat je elke dag fris voor de klas staat. Lesgeven is topsport.
7. Even plassen voor de les, als je eenmaal voor de groep staat wordt het veel ingewikkelder. 

Je kunt er eigenlijk van uit gaan dat een LIO jaar op een bepaald vlak zwaar wordt, voor iedereen kan dat een ander vlak zijn.  Ik zelf wou vooral laten zien dat ik het al heel goed kon: als ik een lesbezoek had wou ik dat alles perfect liep, terwijl ik later besefte dat je veel meer hebt aan een les die in de soep loopt (want daar leer je van) dan aan een perfecte les. Gelukkig had ik mede LIO’ers die konden troosten als het mis ging en die konden meegenieten als het goed ging. We konden bij elkaar terecht  en eerlijk onze zorgen en succesjes delen. Ik heb nog steeds een speciale band met de collega’s met wie ik in dat jaar ben begonnen.  We letten een beetje extra op elkaar en bieden een luisterend oor wanneer dat nodig is. Want we leren nog steeds, en hoewel “leren”  misschien wel het mooiste is van ons vak, doet het soms ook wel een beetje pijn.Sometimes you win, sometimes you learn.