Hoezo heb je vijf jaar nodig om het lesgeven onder de knie te krijgen? Dat kan toch ook wel in één jaar? Of een half jaar? 
We hebben toch een studie gevolgd, goede cijfers gehaald en stage gelopen?
Als je begint in het onderwijs wil je alles natuurlijk direct perfect doen. Jouw leerlingen leren als een speer, ze gedragen zich netjes en ze vinden jou ook nog eens hartstikke leuk.  Als ervaren docenten uitleggen dat het zo niet werkt en dat je het beetje bij beetje zult leren luister je maar met een half oor, want wij, beginnende docenten, gaan alles direct perfect doen.
 
En dat is misschien direct de belangrijkste les voor de perfectionist in het onderwijs: het gaat niet allemaal in één keer goed. Er komt eens een moment dat er een collega bij je in de les binnenloopt als er net twee leerlingen vechten om een stoel. Het gaat een keer gebeuren dat je een prachtige PowerPoint had gemaakt, maar dat je de beamer niet aan de gang krijgt. Er komt een keer een les die je geweldig had voorbereid, maar waarvan de leerlingen zeggen dat het saai is.  Op zulke momenten word je met je neus op de feiten gedrukt. Het gaat niet allemaal perfect in het onderwijs. En zelfs als je denkt: nu kan ik het!, dan gaat het toch weer eens mis.  Je kunt het niet weggummen en typex heeft geen zin, maar we leren ervan. En beetje bij beetje worden we beter, krijgen we zelfvertrouwen, relativeren we dat wat er mis ging. Er komt een keer een schooljaar wanneer je wel tijd hebt voor activerende lessen, wanneer je wel oog hebt voor differentiatie en wanneer je zonder zenuwen jezelf voorstelt aan de nieuwe havo 3-klas. Want perfectionisten blijven leren. De perfecte docent blijft groeien, ook na de eerste vijf jaar.