Docentensabbatical part 2: nog steeds moe

Docentensabbatical part 2: nog steeds moe

In mijn vorige blog beschreef ik hoe ik in Australië nutteloze dagen beleefde en tot rust kwam. Waar kwam ik nog meer achter tijdens de eerste maanden van mijn sabbatical?

kalm

Ik merk dat de rust in mijn hoofd me erg goed heeft gedaan. Ik denk minder, ik droom minder. Vanuit deze kalmte kan ik aan de ene kant goed beslissingen nemen en aan de andere kant vind ik steeds meer zaken geen beslissing waard. Ik kan me er niet druk om maken, het Australische ‘no worries’ blijft nog even hangen. Paniek voelt ver weg en dat is voor mij normaal wel eens anders.

moe

Ik dacht dat als ik niet zou werken (of minder zou werken ), ik minder moe zou zijn. Dat blijkt niet waar. Ik ben nog regelmatig moe. Misschien zelfs vaker. “Misschien is het een ander soort moe?” vragen vrienden. Ik vermoed dat de afwezigheid van adrenaline dit effect op mij heeft. Het grote verschil is dat vermoeidheid nu niet vervelend is. Ik hoef het niet langer te zien als iets negatiefs (zeker niet omdat het nu niet in combinatie is met stress of haast ). Of er een link is tussen werk en vermoeidheid? Ik begin het me af te vragen. Van werken kan ik me zeker overprikkeld en en uitgeblust voelen. Misschien hoort vermoeidheid gewoon bij je leeftijd en bij je persoon en is er verder niet zoveel aan te doen? Een interessant onderwerp om verder uit te zoeken! (Wie kent een specialist?)

Binnenkort volgt docentensabbatical part 3: schuldgevoel



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *