Docentensabbatical part 3: schuldgevoel

Docentensabbatical part 3: schuldgevoel

Eenmaal thuis, na 3 maanden reizen, kon ik niet direct mijn draai vinden. Het duurde maar even of ik liep het risico om het langzame weer kwijt te raken.

Lanterfanten?

Ik kwam terug in een huis waar nog van alles aan moest gebeuren en ik had opeens weer het gevoel dat ik iets nuttigs moest doen. Waarom niet gewoon genieten van de rust en een beetje lanterfanten? Misschien speelt het ‘schuldgevoel’ mee. Eenmaal thuis zie je iedereen naar het werk gaan en voelt het raar om niks te doen. Wat zullen anderen denken? Ik weet dat ik mijn uren eerlijk heb opgespaard, maar toch….Ik kan toch niet gewoon maar in de hangmat gaan liggen?

Had ik maar meer…..

Als ik over een poos terug kijk op dit half jaar vrij, wat zou ik dan denken: “Had ik maar meer geklust aan het huis? Had ik me maar als een Desperate Housewife op het huishouden gestort?” Waarschijnlijk zou ik zeggen: “Had ik maar wat meer gelezen en niets gedaan. Toen kon het!” Toch knaagt ergens aan mij het gevoel dat dat niet mag. Dat een half jaar vrij nemen zo’n luxe is, dat het goed besteed moet worden.

Ik ben druk

Stress en druk zijn heeft misschien niet zoveel met je werk te maken, maar vooral met je persoon. Wij hebben wel eens geschreven dat we worsten zouden willen verkopen bij de Hema als het werk als docent ons teveel wordt. Inmiddels denk ik dat het weinig uit zou maken. Ook dan zouden we vast iets vinden om ons druk over te maken. Je neemt jezelf mee. Het ís niet druk, maar ik ben druk?
Terwijl ik driftig de laatste verhuisdoos openmaakte vond ik dit oude briefje, geknipt uit de flow:

Dit lijkt me prima advies en ook nog goed te doen. Ik zal je laten weten of het lukt!

Ben je benieuwd naar de eerste maanden van de sabbatical? Lees dan:
docentensabbatical part 1: nutteloos
docentesabbatical part 2: nog steeds moe



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *