DOE MAAR EVEN NIETTerwijl een kind van 4 haar eten op straat gooit omdat ze het  niet lust hoor ik haar vader zeggen: “ Doe maar even niet”.  Hoezo,  doe maar even niet? Dat is toch überhaupt niet de bedoeling?  Steeds vaker zie ik in mijn omgeving dat ouders niet durven  zeggen waar het op staat en het lijkt alsof deze mode nu ook het onderwijs is binnengeslopen.

Terwijl een leerling rare woorden door haar uitleg heen roept zegt de stagiaire: ” Doe maar even niet”. Als even later een leerling iets kapot slaat met een liniaal: “Ik vind het niet fijn dat je dat doet” En als de klas al begint te kletsen terwijl de instructie nog niet voorbij is “ Als jullie nog heel even willen luisteren?”. Het mag duidelijk zijn dat het positief benaderen de afgelopen jaren prioriteit heeft gekregen en misschien zijn we in dat proces de duidelijke taal een beetje kwijtgeraakt.

Als (kleine) jonge vrouw voor de klas heb je meer aan duidelijke taal dan lief bedoelde omzwervingen.  Zolang je redelijk blijft en veel glimlacht komt die fijne band met de klas heus wel, maar tot die tijd is het erg belangrijk dat je duidelijke taal vindt die voor jou werkt.  Bij mij hebben de volgende woorden  in de eerste weken altijd het gewenste  effect gehad : “ Dit doen wij hier niet”, en na een smoesje “ Dat is erg vervelend Jamie, maar we kunnen het beste zo snel mogelijk aan de regels wennen, en daarom krijg je straf”.  Laat het duidelijk zijn dat duidelijke taal niet kwetst en ook niet  persoonlijk hoeft te zijn. Ik hou mijn taal erg zakelijk en ik hou ook niet zo van de ‘ ik-boodschap’. Met de ik-boodschap kun je jezelf erg als boosdoener neerzetten. Met de zin “ Dit doen wij hier niet” blijft het in het midden van wie dat niet mag. Er heeft nog nooit een leerling naar gevraagd.

Deze zinnen werken bij mij. Wat werkt bij jou?