Ik zou graag willen zeggen dat ik er na 9 jaar lesgeven inmiddels goed mee om kan gaan. Dat het me niks deed, dat ik het niet mee naar huis neem, dat ik het me niet te veel aantrek. Ik zou liegen. 

Als een klap in je gezicht 
Ik schreef vorige week nog dat maart een rustige maand zou zijn. Maar sommige dingen komen vaak zomaar uit het niets: pestgedrag tussen mentorleerlingen, gedoe tussen je klas en een andere docent, privé-problemen van leerlingen en last but not least ouders die kritiek hebben op je handelen. Het voelt soms als een klap in je gezicht. Als er vrijdag ook maar een docent iets had gezegd over dat aapje dat ik niet mee zou moeten nemen naar huis, dan was ik echt boos geworden. Soms neem je dat aapje niet gewillig mee op je schouder, soms kruipt hij gewoon stiekem in je tas en loopt hij het hele weekend met je mee.

Iets beter
Gelukkig kan ik er al wel wat beter mee om gaan dan een paar jaar geleden. Dat komt vooral omdat mijn werk niet meer zo’n groot deel uit maakt van mijn leven als dat het deed. Ik heb er nu andere dingen naast wat helpt om afstand te nemen/houden. Toch blijft het pijnlijk, want als docent investeer je nu eenmaal veel in je werk.
Sietske schreef een tijd terug ook zo mooi over hoe ze zo graag als een zeepje zou willen zijn. Leerzaam, want ik was afgelopen week ook meer een stukje klittenband.

Wat kun je doen
Laat ik me niet helemaal verstoppen in zelfmedelijden. En weglopen heeft ook geen zin. Negeren mag wel, is heel lekker zelfs, maar eerst moet er het een en ander gebeuren:
– Delen met collega’s, steun zoeken.
– Zaken afhandelen, afspraken maken met ouders en leerlingen.
– Sporten, luchtige series kijken, een meeslepend boek lezen, gezelligheid opzoeken, alle keukenkastjes leeghalen en poetsen, muren verven in je huis.
– Focus op een onderdeel van je werk dat je op dit moment wel voldoening geeft: ik had het niet verwacht, maar doordat ik een boek ging lezen over didactiek kreeg ik weer echt zin in mijn werk volgende week. Nieuw lesmateriaal ontwikkelen, experimenteren in de les, daar word ik enthousiast van. Dan weet ik weer waarom ik docent bent. Een beroep dat ik soms echt even haat, maar vaker enorm van hou. Ook na een week mentorgedoe.