LES and more

wat je vindt mag je delen

Pesten: als docent voel ik me zo machteloos

| Geen reacties

Onlangs werd ik er mee geconfronteerd, het schooljaar was nog maar een week oud. Mijn mentorklas: ruzie, tranen, boosheid, lelijke woorden, onbegrip bij de betreffende leerlingen. Ik merkte dat ik mezelf ontzettend machteloos voelde. Wat kan ik doen, wat moet ik doen? Helpt het om te luisteren en te praten? Kan ik dat goed genoeg? Kan ík het echt oplossen? Als mentor geef ik liever 15 mentorlessen, heb ik veel mentorgesprekken en spreekavonden met ouders dan dat ik moet proberen pesten op te lossen.

Het tv-programma de Anti Pest Club van de Evangelische Omroep heeft vorige week de Europese tv-prijs de Gouden Roos voor het beste kinderprogramma gewonnen. Precies tijdens de landelijke Week tegen Pesten. Heel erg fijn voor de makers, maar het liefst zou je willen dat zo’n programma niet gemaakt hoefde te worden.

Cruciale taak
We zijn het er allemaal over eens dat pesten niet mag gebeuren. En volgens mij elke leerling ook. En toch gebeurt het. Toch zijn er kinderen (en volwassenen!) die anderen het leven zuur maken en hun zelfbeeld kapot. Scholen zijn wettelijk verplicht om pesten aan te pakken. Sinds 2015 is de wet Veiligheid op school ingegaan, de zogenaamde anti-pestwet. Als docent en leerkracht heb je hierin een cruciale taak, volgens de minister van onderwijs en de kinderombudsman bij de presentatie van een gezamenlijk aanpak. Allerlei instanties, bureaus en partijen spelen hier natuurlijk op in: er is inmiddels een enorme hoeveelheid materiaal en trainingen beschikbaar om te gebruiken in en met je klas. En er zijn bladzijden volgeschreven over hoe het nu wel en niet moet. Maar naar mijn mening zou er ook wel het een en ander gezegd kunnen worden over de rol van de ouders. Wat geven zij hun kinderen mee? Spreken zij ze aan op hun gedrag? Maken ze hun kinderen weerbaar? Zijn ze op de hoogte van de training die school geeft en ondersteunen ze die?

Maar hoe dan?
Een wet, ‘cruciale taak’, anti-pestlessen, trainingen. Wat een druk en verantwoordelijkheid komt er op de schouders van een school en van docenten. En met dit in mijn achterhoofd en het gedoe in de klas op het netvlies, lag ik er wakker van. Leerlingen moeten zich veilig kunnen voelen op school en ik hoor daar als docent een belangrijke bijdrage aan te leveren. Maar hoe dan? Ik heb geen maatschappelijk werk gestudeerd. Een lerarenopleiding heb ik gedaan, maar daar ging het nooit over pestende en gepeste leerlingen. En wat als de leerlingen elkaar niet anders willen en gaan bekijken. Als ze niet willen luisteren naar elkaars verhaal. Als ze bang zijn, als ze boos zijn, zich onveilig voelen, als er heel veel verdriet achter schuil gaat (aan beide zijden!).

Soms zou ik het liefst heel hard tegen de pesters, de leerlingen, tegen ouders willen schreeuwen dat ze vanaf nu gewoon normaal tegen elkaar moeten doen. Maar ja, dat mag natuurlijk niet.

 

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.